Skolioza to deformacja
kręgosłupa, jego wielopłaszczyznowe skrzywienie przekraczające kąt 10°.
Skrzywieniu bocznemu (odchylenie od osi ciała w płaszczyźnie czołowej)
towarzyszy rotacja kręgów (deformacja w płaszczyźnie poziomej na wysokości
danych kręgów) oraz skrzywienie w płaszczyźnie strzałkowej, czyli “wygięcie”
do tyłu lub do przodu, pogłębienie krzywizn fizjologicznych, odpowiednio kifozy
i lordozy.

Pomimo, że poznano
wiele różnych przyczyn skoliozy – nieprawidłowy,
wrodzony defekt kostny, na przykład wykształcenie tylko połowy kręgu,
zaawansowane zwyrodnienie kręgosłupa, nieprawidłowe napięcie mięśni
spowodowanych porażeniem lub niedowładem. Niestety w większości przypadków
przyczyna pozostaje nieznana.
Jeżeli przyczyną
skoliozy nie są zmiany w obrębie kręgosłupa, ale np. przykurcz w stawie
biodrowym to mówimy o skoliozie czynnościowej, skrzywienia takie ustępują
jednak gdy pacjent leży.
Skrzywienia spowodowane
zmianami w obrębie kręgosłupa nazywamy skoliozami strukturalnymi. Zmiany te
mogą dotyczyć jednego z układów: kostnego, więzadłowego, nerwowego,
mięśniowego.
U większości pacjentów jednak przyczyna skoliozy pozostaje nieznana, mówimy
wówczas o skoliozie idiopatycznej. 
Prawidłowy kształt i
funkcjonowanie kręgosłupa zależą z jednej strony od odpowiedniej stabilizacji
wewnętrznej – układ kostny i więzadłowy, z drugiej zaś strony od stabilizacji
zewnętrznej – układ mięśniowy i  nerwowy.
Jeśli dochodzi do zaburzenia w
obrębie któregoś z układów powstają nieprawidłowości w obrębie krzywizn
kręgosłupa w postaci skoliozy.
Konsekwencjami nie
leczonej lub źle leczonej skoliozy mogą być zniekształcenia klatki piersiowej,
uciski na narządy wewnętrzne – głównie na płuca i serce, a w konsekwencji
obniżenie sprawności i wydolności. W skrajnych przypadkach może dojść do
przedwczesnej śmierci pacjenta. Wczesne rozpoznanie i poprawne leczenie
skoliozy ma uchronić pacjenta przed leczeniem operacyjnym, które polega na
usztywnieniu kręgosłupa. Uzyskanie korekcji sylwetki poprzez przykręcenie
śrubami do kości metalowych prętów okupione jest utratą ruchomości i
elastyczności kręgosłupa do końca życia.
Plan
leczenia deformacji kręgosłupa zależy od całościowej oceny pacjenta
kształtowanej w oparciu o wiek, wywiad chorobowy i rodzinny, badanie kliniczne,
stopień dojrzałości tkanki kostnej, typ i wielkość skrzywienia oraz
przewidywany rozwój deformacji. W przypadku 
niewielkich skrzywień, w których nie spodziewamy się znaczącej
progresji,
możliwe jest zastosowanie tylko ćwiczeń korekcyjnych. Dobre
efekty uzyskuje się dzięki zastosowaniu odpowiednich metod i technik
nowoczesnej fizjoterapii – ćwiczeń trójpłaszczyznowych (PNF), ćwiczeń
oddechowych, ćwiczeń w wodzie, plastrowaniu dynamicznemu (kinesio taping).
Wszystkie te działania mają na celu nie tylko korekcję skrzywienia, ale również
zwiększenie pojemności płuc, poprawę ruchomości klatki piersiowej oraz
zwiększenie wydolności mięśni oddechowych. Zaplanowanie całości leczenia oraz
dobór odpowiednich ćwiczeń odbywa się zawsze indywidualnie dla każdego
pacjenta.
Przy skrzywieniach pomiędzy 20-40° same ćwiczenia nie mogą powstrzymać
narastania deformacji. Często postępowaniem z
wyboru jest zastosowanie gorsetu. Należy jednak pamiętać o tym, że gorset
jedynie przeciwdziała progresji deformacji, niestety nie leczy choroby. Jako
generalną zasadę przyjąć można, że skrzywienia o wartości >40° są wskazaniem
do wykonania zabiegu operacyjnego.
Jeśli
niepokoi Cię postawa Twojego dziecka lub ma ono zdiagnozowana wadę postawy
 nie
czekaj i skonsultuj się z fizjoterapeutą w celu ustalenia programu ćwiczeń.

- Reklama -
Autorem
niniejszego materiału jest mgr. Aleksandra Szłapa z Sophia’s House. Po więcej
informacji oraz w celu umówienia się na wizytę, skontaktuj się z Sophia’s House
pod nr 02380 405 823 lub enquiries@sophias-house.co.uk.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Napisz komentarz
Wpisz swoje imię tutaj