Nadzieja na lepsze jutro, pozostawienie problemów w tyle,
nowy start, problemy finansowe to są główne powody dlaczego „uciekamy”  za granice. Podejmując tak ważną często
przełomową decyzję w życiu ogarnia nas ekscytacja, strach. Chcąc, aby wszytko
poszło „jak najlepiej” bo przecież wstyd wracać z pustymi rękami, albo przyznać
się, że się nie udało, angażujemy się na 200% we wszystko co robimy. Pracujemy na dw
óch, często na trzech etatach, do granic naszych możliwości i nierzadko poniżej
naszych możliwości.

Wielu Polaków
wyjeżdżając na Wyspy posiada dobre kwalifikacje, wykształcenie. Niestety, język
angielski jako drugi język, często stanowi ogromną barierą w znalezieniu
wymarzonej pracy. Robimy cokolwiek bo to cokolwiek jest lepsze niż to coś  u nas, w rodzinnych stronach.
Psychologiczne
konsekwencje takiego zjawiska mogą być takie, że nagle  zewsząd słyszymy; jestem wyczerpany, nie mam
siły, nic mi się nie chce. Oprócz stanu subdepresyjnego może to być tez początek
zjawiska podobnego do wypalenia
zawodowego,
czyli stanu, który rozwija się powoli, przez dłuższy okres
doświadczania ciągłego stresu i angażowania całej energii życiowej w konkretną
aktywność i który w końcowym efekcie wywiera negatywny wpływ na motywację,
przekonania i zachowanie. Mamy poczucie bezradności i braku perspektyw, nie
jesteśmy w stanie emocjonować się pracą i brakuje nam radości życia. Nie każdy
ciężko pracujący Polak na emigracji może zostać dotknięty syndromem wypalenia,
jednak istnieją postawy typowe dla osób zagrożonych wypaleniem zawodowym takie
jak: angażowanie się w pracę całym sercem, duże oczekiwania względem własnej
osoby, negowanie własnych granic obciążenia, spychanie na dalszy plan
osobistych potrzeb i interesów, dobrowolne i chętne przejmowanie nowych
obowiązków i zadań.

Badacze zjawiska  wyróżnili szereg objawów, które dotykają nas w
trzech różnych sferach: 


Sfera fizyczna:

  •     brak energii
  •     chroniczne zmęczenie
  •     osłabienie
  •     napięcie i skurcze w obrębie
    mięśni szyi i ramion
  •     bóle pleców
  •     zmiana zwyczajów żywieniowych
  •     zmiana wagi ciała
  •     zwiększona podatność na
    przeziębienia i infekcje wirusowe
  •     zaburzenia snu
  •     koszmary senne

Wyczerpanie emocjonalne:

  •     uczucie przygnębienia
  •     uczucie bezradności
  •     uczucie beznadziejności i braku
    perspektyw
  •     dysfunkcje mechanizmów kontroli
    emocji
  •     uczucie rozczarowania
  •     poczucie pustki emocjonalnej
  •     pobudliwość
  •     uczucie osamotnienia
  •     ogólny brak chęci do działania

 Wyczerpanie psychiczne:

    - Reklama -
  •      negatywne nastawienie do siebie
  •      negatywne nastawienie do pracy
  •      negatywne nastawienie do życia
  •      cynizm, lekceważenie, agresja
  •      poczucie niższej wartości

Co zrobić, aby się zapalić, a zarazem nie wypalić?



Aby uniknąć wypalenia w wymiarze psychicznym, a co za tym idzie uniknąć
objawów sferze emocjonalnej i fizycznej, powinniśmy często upewniać się, czy to
co robimy mimo wszytko jest ciekawe, czy nadal sprawia nam  przyjemność i dalej czerpiemy z tego
korzyści. Działania profilaktyczne z zakresu zapobiegania wypaleniu zawodowemu
nie są trudne i możliwe do spełnienia. Najważniejsza jest świadomość  jakie zagrożenie niesie to zjawisko i
stosowanie się do pewnych zasad.  Ogromne
znaczenie ma aktywność fizyczna, odpoczynek, relaks, hobby. Poza tym przeciwdziałać
wypaleniu zawodowemu można poprzez:


  •      wyznaczanie sobie realistycznych, jasno określonych, cząstkowych celów,
  •      intensywną pracę i równie intensywny odpoczynek, prowadzący do
    •         regeneracji sił, do     relaksu,
  •      pamiętanie o chwilach wyciszenia w przypadku, gdy praca wymaga
    intensywnych kontaktów z innymi ludźmi,
  •      mniej osobiste traktowanie spraw zawodowych,
  •      dbanie o siebie, o swój potencjał, który jest najważniejszym,
    najcenniejszym narzędziem pracy,
  •      skupianie się na tym, co pozytywne, poprzez pozytywne myślenie,
  •      dostarczanie sobie wystarczająco dużo aktywności fizycznej.

W sytuacji gdy
zaczynają się pojawiać symptomy wypalenia możemy zareagować na wiele różnych
sposobów. Niektórzy poddają się i nie podejmują żadnych działań. Inni rzucają
się w wir zmian i czasami pochopnie podejmują decyzję o zmianie pracy czy nawet
zawodu. Wydaje się, że najbardziej konstruktywnym jest podejście traktujące
wypalenie zawodowe jako wyzwanie do poszukiwania osobistej siły. Może okazać
się to dobrą okazją przyjrzenia się własnym celom życiowym i zrobienia planu
ich osiągania, ale tez i dobrą porą na podjęcie decyzji do zmiany na lepsze.

Szeroko rozumiana,
ale mieszcząca się w zdrowych granicach troska o siebie czyli powiedzmy
sobie  rozpieszczanie się od czasu do czasu,
po ciężkim tygodniu pracy to na prawdę nic złego.


Współautorem
materiału jest psycholog Monika Giżycka, z którą można się skontaktować drogą
e-mailową: monikag26@o2.pl



Autor: Mateusz Puchala oraz Monika Giżycka

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Napisz komentarz
Wpisz swoje imię tutaj